زیـرنـورمـاه

شراب جواب

haadi — Fri, 30 Oct 2009 16:23:55 GMT

سنگی شکست , چشمه خروشاند و گریه کرد
در خویش شعله ور شد و سوزاند و گریه کرد

آلوده بود و روی مواجه شدن نداشت
یک لحظه بین خوف و رجا ماند و گریه کرد

دست خودش نبود دوباره دلش گرفت
از پانشست ... بس که تو را خواند و گریه کرد

اول اجازه خواست خدا و رسول را
آرام خواند زیر لب اذن دخول را

"ای آنکه خاک را به نظر کیمیا کنی
صدها گره ز کار فرو بسته وا کنی"

حالا که مبتلای گناهم نمی شود ...
با یک نظر مرا به خودت مبتلا کنی!؟

بوی حرم مشام مرا مست می کند
این طعم گریه کام مرا مست می کند

لبریز از شراب جواب تو می شود
نامی که "السلام" مرا مست می کند

یک چشمه از تلالو گلدسته های تو
سر تا به پا تمام مرا مست می کند

این آهوی رمیده ی دل را دم فرار
صیاد چشم های شما می کند شکار

بی عشق تو به هیچ نمی ارزد این حیات
جان گر نشد فدای تو می خواهمش چکار؟!

حالا که در کشاکش دنیای پر فریب
من را کشاند سمت حرم دست روزگار

آزاد کن کبوتر دل را از این قفس
رحمی نما به این من بر خویشتن دچار

من مست و می فروشم و میخانه زاده ام
اما هنوز تشنه ی یک جرعه باده ام

یعنی هنوز منتظرم لطفی از تو را
دست خدا گره بزند بر اراده ام

قلب مرا بلور نگاه تو بشکند
هرچند رو سیاه ولی صاف و ساده ام

ای قبله ی امید همه بارگاه تو
نذر شماست جان من و خانواده ام

^{شب میلاد حضرت رضا (ع)
7/8/88}

گدا که فرق ندارد...

haadi — Sat, 05 Sep 2009 10:47:03 GMT

یگانه ای و نداری شبیه و مانندی
که بی بدیل ترین جلوه خداوندی

معطل اند هزاران فرشته کاسه به دست
عسل بیاوری از آن لبی که می خندی

به قصد کشتن شاعر شدند هم پیمان
دوچشم مست تو با ابروان پیوندی!

تمام عرش خدا در طواف گهواره
نگاه خیره ی زهرا به طفل دلبندی

به نیمه رمضان و میان صوت اذان ...
رطب رسیده به دستان آرزومندی

نمی شناخت رسول خدا سر ازپایش
نمی رسید به آن, لحظه ی خوشایندی

نوشته اند تو را از بهشت آوردند
نوشته اند ز عطری که می پراکندی

لبان فاطمه خندان و چشم مولا اشک
نوشته اند تو مولود اشک و لبخندی

برای خیل غلامان چه خوب مولایی!
برای حیدر و زهرا چه ناز فرزندی!

گدا که فرق ندارد, تو سفره ات پهن است
در امید به روی کسی نمی بندی

شب 15 رمضان 1430

نسیم صنوبری

haadi — Tue, 07 Apr 2009 11:14:08 GMT

مست است این کویر ز بوی صنوبری
بوی صنوبری که به پا کرده محشری

یک سو زمین تَف زده از هرم آفتاب
دارد نسیم می وزد از سوی دیگری

آنجا ز راه دور می آید کریمه ای
آرام روی شانه ی صد حوری و پری

با برگ لاله ساخته پروانه محملی
باشاخه های سرو بنا کرده منبری

بر مقدمش سلام کن ... ای سرزمین قم!
تو پای بوس دختر موسی بن جعفری

دیروز شوره زار و کویری بدون آب
امروز از بهشت خدا با صفاتری

دوشیزه ای که هرچه زمین گشت گرد خویش
پیدا نکرد لایق او کفو و همسری

فرزانه بانویی که به روز ازل خدا
بادست خویش داده به او تاج سروری

منزل به منزل آمده حالا به صد امید
دنبال رد پای غریبِ برادری

ای قاصد صبا! تو مگر چاره ای کنی
تا آرزو به دل نشود روز آخری

از بهر شادی دل هجران کشیده ای
پیغامی از دیار خراسان بیاوری

بانو! تویی که با همه ی غصه های خود
سهمی زداغ عمه ی سادات می بری

هربار در حضور تو احساس می کنم
وامی شود به سمت من از آسمان دری

این دل که آهوانه چنین صید می شود
دیگر نیاز نیست به صیاد دیگری!

از خلق دل بریده ام ... اما شنیده ام
این سر به زیر بی سر و پا را تو می خری ...

سالروز وفات بانوی کرامت
88/1/17

من زاده شدم ...

haadi — Mon, 23 Mar 2009 12:00:18 GMT

دل در طلب زلف رهایت باشد
گیسوی بهار زیر پایت باشد

من زاده شدم به پای او جان بدهم
ای دل تو که باید از خدایت باشد

نوروز ۸۸

نوروز 88

خون جگر

haadi — Sun, 04 Jan 2009 21:58:18 GMT

چشمان ترش ستاره بیرون می ریخت
باهرنفس و اشاره بیرون می ریخت

انگار که خون جگر سقا بود
آبی که زمشک پاره بیرون می ریخت

مرداد ۸۷

کابوس

haadi — Tue, 23 Sep 2008 01:18:18 GMT

من منتظر نشسته ام اما نیامدی
تنهاترین مسافر دنیا! نیامدی

انبان به دوش هر شبه ی کوچه های شهر!
دیگر چرا به دیدن ماها نیامدی؟

اصلا قرار بود که بابای من شوی!
این چندمین شب است که بابا نیامدی؟

من روی دوش تو چقدر تاب خورده ام
رفتم زشانه های تو بالا …! نیامدی

بی دست های گرم تو بدخواب می شوم
کابوس دیده ام همه شبها نیامدی

دیدم شکسته است ستون های آسمان
مسجد ، نماز صبح ، خدایا! … نیامدی

رفتی به سجده ، بارقه ی تیغ و … بعد ازآن
محراب غرق خون شد و بالا نیامدی

کابوس بود … من بخدا باورم نشد!
حتما دلیل داشت که اینجا نیامدی

شب تا به صبح، خیره به در … منتظر شدم
چشمم به در سفید شد اما نیامدی

خاکم به سر، خدا نکند، خواب من مگر-
تعبیر می شود که تو بابا نیامدی

از اشک های گوشه ی چشمان مادرم
پی برده ام به حادثه ای تا نیامدی

آری درست بود… گمانم درست بود
ای وای از این مصیبت عظمی …

مهر۸۷

قبله ی کبود

haadi — Fri, 30 May 2008 16:40:18 GMT

خاری به چشمهای من انگار می کشی
وقتی که آه از آن دل خونبار می کشی

با خرمنی سپید ز گیسوی خود مرا
روزی هزار بار تو بر دار می کشی

بر زانوان بی رمقت راه می روی
بر شانه بار غصه ی بسیار می کشی

انگار سوی چشم تو از بین رفته است
که این گونه هی تو دست به دیوار می کشی!

شانه به موی دختر دردانه می زنی
دستی بر آن نگاه گهر بار می کشی

جاروی خانه ... پخت غذا ... روز آخری ...
داری چقدر از این بدنت کار می کشی...؟

این رو گرفتن تو مرا کشت! ... از چه رو
چادر به روی دیده و رخسار می کشی؟

معلوم می شود زنفسهای سرخ تو
دردی که از جراحت مسمار می کشی

ای قبله ی کبود! که با هر نگاه خود
طرحی ز آتش در و دیوار می کشی

خود را درست لحظه ی پرواز از قفس
من را شبیه مرغ گرفتار می کشی

خانه خراب گشتم و بارفتنت مرا
داری به زیر این همه آوار می کشی!

دیگر به غیر مرگ دعایی نمی کنی
حالا که آه از آن دل خونبار می کشی

خرداد 87

زیباتر از بهار

haadi — Fri, 21 Mar 2008 20:20:18 GMT

بیا نگاه تو از هر بهار زیباتر

زماه روشن شبهای تار زیباتر

شکفتن گل اگر انتهای زیبایی است

تبسم تو بسی بی شمار زیباتر

اگر به چشم ببینم هزار فصل بهار

یکی کنارتو ... از صدهزار زیباتر!

و خط به خط غزلم منتظر نشسته تو را

که نیست حالتی از انتظار زیباتر

طلوع سبز تو از پشت کوهها زیباست

شکوه آمدنت در غبار زیباتر

برای آینه ماندن قرار لازم نیست

که هرچه دل بشود بیقرار زیباتر
هوای دیدنتان را اگر به سر دارم

نصیب من شود از روی دار زیباتر!

صفای هرقدمت ...! من دگر چه می خواهم؟

کدام لحظه ز دیدار یار زیباتر؟

وخط به خط غزلم معتبر به نام شماست

و چیست دیگر از این اعتبار زیباتر ...!؟

«نوروز87»

زخم کاری

haadi — Fri, 07 Mar 2008 09:07:18 GMT

زخم جگر تو بس که کاری شده است
چشمان من از غصه بهاری شده است

خونی که ز داغ کوچه بر دل کردی!
از گوشه ی لبهای تو جاری شده است ...

باران چه با زمين عطشناك مي كند؟

haadi — Thu, 24 Jan 2008 17:44:18 GMT

دستان باد موي تو را شانه كرده است
خون بر دل پياله و پيمانه كرده است

بالاي نيزه چشمه ي نوري دميده از
زخمي كه بر جبين تو كاشانه كرده است

رگهاي حنجرتو به گودال قتلگاه
با دوست، گفتگوي صميمانه كرده است

ذبحت عظيم بود و زبان مرا بريد
حالا ببين چه با دلِ دردانه كرده است

چشمان پر زخون علمدار ، روي ني
با دختري وداع غريبانه كرده است

از آتش خيام حرم دشت روشن است
اين شعله ها چه با گل و پروانه كرده است

باور نمي كنم بخدا باغ لاله را
دست عدو شبيهِ به ويرانه كرده است

بادِ خزان چه حمله ي نامردمانه اي
بر غنچه هاي كوچك گلخانه كرده است

زينب (س) شبيه پيرزن قدخميده اي ست
كز دوري تو موي پريشانه كرده است

حالا كه نام دخت علي(ع) برلبم نشست
غمهاي عالمي به دلم لانه كرده است

هر روز و هر كجا كه به بن بست مي رسم
دل را نصيب رزق كريمانه كرده است

گاهي دلم براي حرم تنگ مي شود
شايد هواي مستي ميخانه كرده است

باران چه با زمين عطشناك مي كند؟
عشق حسين(ع) با من ديوانه كرده است

فروردین ۸۶