بگذار که امشب زیرنورماه تو بمانم شاید فردا مرا آفتابی نباشد...
السلام علیک یا فاطمة الزهرا
رخت عزا به قامت مهتاب میکند
خورشید را دو مرتبه بیخواب میکند
زود است ای کبوتر من! پرکشیدنت
داغ تو استخوان مرا آب میکند...
..........................................................
تاب و توان ز حنجر فریاد رفته است
تیر بلا ز چلهی صیاد رفته است
این پیکر نحیف که تشییع میشود
سرمایهی علی ست که بر باد رفته است...
اگر چه در دل من غير جای پای تو نيست
وجود پست مرا لايق ثنای تو نيست
كدام جاده در اين دشت، ردپای شماست؟
كدام نقطهی اين خاك آشنای تو نيست؟
تو ياس سرخ و سپيدی كه در نگاهِ علی(ع)
كسی به حد فداكاری و وفای تو نيست
تو در مقام بهشت پيمبری هیهات!
ميان دوزخيان مدينه جای تو نيست
حريم امن الهیست خانهی حيدر
هميشه يار علی(ع)! سوختن سزای تو نيست
نفس مجال سخن گفتن از تو میگيرد
و تاب گفتن يك آه در صدای تو نيست
شكسته بال و پری! ... قصد پرزدن داری!
مگر به غير اجل مرهمی برای تو نيست
تو نوحهخوان غزلهای بیسری مادر!
كه فاطميه كم از داغ كربلای تو نيست
دلم به ياد غمت باز بيت الاحزان است
تو مام اشكی و جز اشك خونبهای تو نيست
***
دوباره لرزه بر اندام شهر افتاده
به شانههای زمين طاقت عزای تو نيست
خرداد۸۶
