خاری به چشمهای من انگار می کشی
وقتی که آه از آن دل خونبار می کشی

با خرمنی سپید ز گیسوی خود مرا
روزی هزار بار تو بر دار می کشی

بر زانوان بی رمقت راه می روی
بر شانه بار غصه ی بسیار می کشی

انگار سوی چشم تو از بین رفته است
که این گونه هی تو دست به دیوار می کشی!

شانه به موی دختر دردانه می زنی
دستی بر آن نگاه گهر بار می کشی

جاروی خانه ... پخت غذا ... روز آخری ...
داری چقدر از این بدنت کار می کشی...؟

این رو گرفتن تو مرا کشت! ... از چه رو
چادر به روی دیده و رخسار می کشی؟

معلوم می شود زنفسهای سرخ تو
دردی که از جراحت مسمار می کشی

ای قبله ی کبود! که با هر نگاه خود
طرحی ز آتش در و دیوار می کشی

خود را درست لحظه ی پرواز از قفس
من را شبیه مرغ گرفتار می کشی

خانه خراب گشتم و بارفتنت مرا
داری به زیر این همه آوار می کشی!

دیگر به غیر مرگ دعایی نمی کنی
حالا که آه از آن دل خونبار می کشی

خرداد 87

زماه روشن شبهای تار زیباتر

شکفتن گل اگر انتهای زیبایی است

تبسم تو بسی بی شمار زیباتر

اگر به چشم ببینم هزار فصل بهار

یکی کنارتو ... از صدهزار زیباتر!

و خط به خط غزلم منتظر نشسته تو را

که نیست حالتی از انتظار زیباتر

طلوع سبز تو از پشت کوهها زیباست

شکوه آمدنت در غبار زیباتر

برای آینه ماندن قرار لازم نیست

که هرچه دل بشود بیقرار زیباتر
هوای دیدنتان را اگر به سر دارم

نصیب من شود از روی دار زیباتر!

صفای هرقدمت ...! من دگر چه می خواهم؟

کدام لحظه ز دیدار یار زیباتر؟

وخط به خط غزلم معتبر به نام شماست

و چیست دیگر از این اعتبار زیباتر ...!؟

«نوروز87»

زخم جگر تو بس که کاری شده است
چشمان من از غصه بهاری شده است
خونی که ز داغ کوچه بر دل کردی!
از گوشه ی لبهای تو جاری شده است ...

دستان باد موي تو را شانه كرده است
خون بر دل پياله و پيمانه كرده است
بالاي نيزه چشمه ي نوري دميده از
زخمي كه بر جبين تو كاشانه كرده است
رگهاي حنجرتو به گودال قتلگاه
با دوست، گفتگوي صميمانه كرده است
ذبحت عظيم بود و زبان مرا بريد
حالا ببين چه با دلِ دردانه كرده است
چشمان پر زخون علمدار ، روي ني
با دختري وداع غريبانه كرده است
از آتش خيام حرم دشت روشن است
اين شعله ها چه با گل و پروانه كرده است
باور نمي كنم بخدا باغ لاله را
دست عدو شبيهِ به ويرانه كرده است
بادِ خزان چه حمله ي نامردمانه اي
بر غنچه هاي كوچك گلخانه كرده است
زينب (س) شبيه پيرزن قدخميده اي ست
كز دوري تو موي پريشانه كرده است
حالا كه نام دخت علي(ع) برلبم نشست
غمهاي عالمي به دلم لانه كرده است
هر روز و هر كجا كه به بن بست مي رسم
دل را نصيب رزق كريمانه كرده است
گاهي دلم براي حرم تنگ مي شود
شايد هواي مستي ميخانه كرده است
باران چه با زمين عطشناك مي كند؟
عشق حسين(ع) با من ديوانه كرده است

فروردین ۸۶

با هرم دستهای تو گرما گرفته است
عشقت عجیب در دل من جا گرفته است
آرامشی شبیه به صحن و سرای تو
چشمان شوق را به تماشا گرفته است
از صحن جامع رضوی تا به انقلاب
یک چشمه نور تا به ثریا گرفته است
جان من است! این که شبیه کبوتری
یک گوشه در کنار تو ماوا گرفته است
آقا به من اجازه ی پرواز می دهی!؟
بالم زبس نشسته ام اینجا گرفته است
اینجا هزار پنجه ی خورشید پشت ابر
در انتهای غربت دریا گرفته است
هرکس که حاجتی زتو درخواست می کند
با چشمهای خیس تمنا گرفته است
دیدم کنار پنجره فولاد مادری
دستش تمام روزنه ها را گرفته است
"طفلی مریض دارم و دستم به دامنت!
آقا! ... دلم ز مردم دنیا گرفته است"
هر گوشه ای که می نگرم دل شکسته ای
با تو زبان به شکوه و نجوا گرفته است
معلوم نیست سیطره ی مهربانی ات
از این حریم تا به کجاها گرفته است
هر صحن و هر رواق تو هرجا به هر زبان
جمعیتی به ذکر شما پا گرفته است
هر چند عشق ناب تو آقا چو کیمیاست
بازار عشق بازی ات اما گرفته است
شک نیست هر که زائر شش گوشه می شود
از آستان لطف تو امضا گرفته است
هر کس هوای کوی ابالفضل می کند
از تو برات کرب و بلا را گرفته است
دست مرا بگیر ... مرا تا حرم ببر
کار دلم بدون تو بالا گرفته است...!
باری به دوش دارم و آهی به سینه ام
این سینه از برای تو آقا گرفته است

...

 ۱آذر ۸۶ مصادف با میلا امام رضا (ع)

شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی

گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟...

به کام ما بچشان جرعه های آخر را

سلام حضرت باران!  ... ببار تا شاید

تو مرهمی بشوی قلب دردپرور را

تویی که شیو ه ی پرواز را می آموزی

تویی که بال و پری داده ای کبوتر را

یتیم می شود این خاک در نبود شما

و باد می شکند شاخه ی صنوبر را

گلوی بره و دندان گرگ های سیاه!

بیا تمام کن این جنگ نابرابررا

بتاز در صف نیرنگ کوفیان زمان

و از نیام بکش ذوالفقار حیدر را

صدای پای تو را لحظه لحظه می شنوم

و تیز کرده ام این بار گوش باور را

کمی به حال دلم رحم کن که محتاجم

و پاسخی بده این خواهش مکرر را

چرا سراغی از این درد ما نمی گیری؟

دلت به رحم بیاید دو چشم بر در را

* * *

خلاصه می کنم و دردسر نمی دهمت

و صادقانه بگویم دو بیت آخر را

به ما نیامده دل کندن از شما حتی ...

خریده ایم به جان زخم تیغ خنجر را

بیا ... و این تب تردید را زما برگیر

بکش به روی جهان دست عدل گستر را

شهریور 86

رخسار تو چون ستاره ای روشن شد
خندیدی و گاهواره ای روشن شد
در نیمه ی ماه رمضان چشم علی (ع)
بر صورت ماه پاره ای روشن شد

مهر۸۶

شکسته قایق من را امید ساحل نیست
دگر امید به این بخت مانده در گل نیست
بیا بهانه ی شبهای پرستاره ی من
ببین که بی تو دگر قرص ماه کامل نیست
در این زمانه ی سردرگمی و بی خبری
تفاوتی بخدا بین حق و باطل نیست ...!
کسی میان خیابان برج و باروها 
معطر از نفس کوچه های کاگل نیست
تمام خلق دم از عقل مي زنند اما
هرآنکه دل به نگاهت نبسته عاقل نیست
شکسته ای دل ما را ولی تو حق داری
دلی که با تب و تابت نمی تپد دل نیست ...!
که از فراق تو جانم به لب رسیده ولی ...
فدای آمدنت ... جان ما که قابل نیست

...

نیمه ی شعبان / ۷شهریور ۸۶

خیلی وقت بود که این غزل نیمه کاره مونده بود
بیت مطلعش رو گفته بودم ولی ...
دوست دارم فضاهای جدیدی رو در شعر تجربه کنم

این غزل نوعی از گلایه های عاشقانه است ...
حالا که کاملش کردم
تقدیمتون می کنم :

نیمه کاره مانده است گفتگوی من چرا ؟
تا نمی کنی تو با خلق و خوی من چرا ؟
هرچقدر با تو من ساده حرف می زنم
تیر طعنه می کشی رو به سوی من چرا ؟
بغض و ناله  اشک و آه ... زخم زخم یک نگاه...!
در تو بی اثر شده ست های و هوی من چرا ؟
تا سوال می کنم از دلیل رفتنت
می بری تو در جواب آبروی من چرا؟
شوکران درد را بی تو سر کشیده ام
زهر می کنی تو باز در سبوی من چرا؟
صبح و شام جاده را منتظر نشسته ام
رد نمی شوی تو از روبروی من چرا؟
هر قدم که می روم دور می شوم ز تو
بی نتیجه مانده است جستجوی من چرا ؟
جای اینکه لحظه ها بی تو باورم کنند
تیغ را نشانده اند بر گلوی من چرا !؟
ناگهان دلت گرفت رفتی و از آن به بعد ...
برنگشته ای هنوز... آرزوی من! چرا ؟
از زبان تلخ من تا وداع تلخ تو ...
برده ای تو با خودت رنگ و بوی من چرا ؟
مثل ماه پشت ابر از چه رو نهان شدی !؟
رخ نشان نمی دهی ... خوب روی من! چرا ؟

تیر ۸۶